Aboul Hassan kharaquni

Whoever enters my place, feed them without asking about their faiths. Because if they were favor by God almighty who saw them worthy of the gift of life, then they are certainly worthy of being fed at the house of Aboul Hassan.

At the house of Aboul Hassan,none is distinguished by their color of skin or their race. Aboul Hassan Kharaghani is an enlightened learned man of the 11 century A.D. Iran. To him every sect,religion & faith has an equal value. He respects all faiths & religions on an equal base. He puts helping the needy & service to a fellow human before worshiping God, who isn't really in need of our worship. The foundation of Aboul Hassan's thinking is service to human beings. He doesn't hesitate a second in leading people to the path of helping others. He goes thus far as helping people even on judgment day, by mediating between God & the people. He wants to help people even on judgment day by getting them out of their possible eternal damnation & punishment by God. Aboul Hassan Kharaghani has no formal or academic educations. He has accumulated his knowledge by observing the nature & the environment. He gets his Godly inspirations by associating with the nature and creation, not by receiving a revelation through an angles.

In receiving inspirational divine messages he doesn't need the archangel Gabriel. He believes God will come to ones directly without the angles or middleman. At the time when the province of the greater Khorasan (Iran) was the battle ground of different faith groups & religions such as: the great religions of Buddhism and Hinduism on one side, the newly established religion of islam from another and lastly even the older religion of Mithraism & Zoroastrianism native to Iran from another side. At this time Aboul Hassan Kharaghani speaks of the great responsibility & the position a human should take in regards to God and his creation. This is all happening at the time of the rule & supremacy of Sultan Mahmoud (Of the Ghaznavi Dynasty). A time when the ideology of the absolute "Caliphate Rule" was rampant. Aboul Hassan Kherghani believed every freedom loving human can be so, by being worthy of receiving "truth & enlightenment". He believed we can all attain that by refining our body & spirit in order to become worthy of receiving such gifts. He believed God dose not belong to any one nation or groups, nor dose he favor one over the other. He said: "God is present in Khorasan the same way he is present in Hejaz & Iraq" (where kabba "house of God" according Muslims is located). Being clever about it, once he asked a pilgrim native to Khorassan Province who in search of God was heading towards Hejaz: "Do you think God is not present in Khorassan so you should have to to Hejaz & Iraq to find him?" The following phrase is one his daring communications with a spirit which he heard it saying “
How would you like It if tell the public for what I know about your secret life, so they would cast you rocks?”
 He replied “God, may I tell the public, how forgiving are you,so no one will genuflect you?” The spirit cried “neither from you neither from me!”.

ابوالحسن خرقانی


هرکه در این سرا درآید، نانش دهید و از ایمانش مپرسید؛ چه ان کس که به درگاه باری تعالی به جان ارزد

البته بر خوان ابوالحسن به نان ارزد.

 

ابوالحسن خرقانی عارف بزرگ سده چهارم هجری قمری است. درسرای ابوالحسن تمامی مردم جدای ازرنگِ پوست،نژاد، تیره،كیش وآیین،ازپایگاه و ارزشیكسانی برخوردارند و او تمامی ادیان و کیش ها را گرامی می شمارد.

بن مایه فكری ابوالحسن،خدمت به بندگان خداست. او خدمت به نیازمندان را به عبادت خداوندِ بی نیاز پیشی می دهد. او در كار راهبری و پیشوایی مردمان، آنی درنگ نكرده و حتا در گیرودار رستـاخیـزنـیز به میانـجی گری برخاستـه برای رهانـدن مردمـان ازمكافات٬ پا در میانی می كند.

ابوالحسن در دامان طبیعت رشد و نمو کرده و دارای دانش خودآموخته(لدُنی) است. او در دریافتسروش آسمانی و پیام وحی، خود را از وجود جبرئیل بی نیاز می دانست و بر این باور بود که خداوند، بدون واسطه بر دل او وحی می کند.

ابوالحسن خرقانی در زمانه ای سخن از جایگاه والای انسان در نظام آفرینش به میان می آورَد كه خراسان بزرگ، صحنه كارزار و رویارویی مكاتب و ادیان گوناگون است؛آیین های بزرگی چون بودیسم و هندوئیسم از یك سو و تقابل آیین نوظهور اسلام با آیین های كهن مِهری و زرتشتی ایرانی از سویی دیگر.

در دوران سیطره سلطان محمود غزنوی و گستره تفكر دینی خلفا، ابوالحسن بر این باور بود که هر انسان آزاده ای می تواند از راه پالایش جسم و روان و دوری از پندارهای ناروا، خود را شایسته دریافت حقیقت كند.

در اندیشه او خداوند به قوم، دسته و ملیت خاصی وابسته نیست و به همان اندازه در خراسان حضور دارد که در حجاز و عراق. بنابراین روزی به شخصی كه در جستجوی خداوند، آهنگِ رفتن به حجاز را داشت، می گوید:«مگرخدای خراسان كجاست كه باید به حجاز بروی؟»

 

نثر زیر نمونه ای از سخنان گستاخانه او در برابر خداوند، برگرفته از کتاب«نورالعلوم» است:

 

شبی آوازی شنیدكه:«هان! ای بوالحسن!خواهی كه آنچه از تو می دانم با خلق بگویم تا سنگسارت كنند؟» پاسخ داد:«بارخدایا! خواهی تا آنچه از رحمت تو می دانم با خلق بگویم تا دیگر هیچ كس سجودت نكند؟» آواز آمد:«نه از تو نه از من.»

  • Facebook Social Icon
  • YouTube Social  Icon